
Sana ve aşka inat yine aldım kalemi elime. Kan damlıyor mürekkebimden, umrumda mı? Yüreğimi kanatma da…
Ruhum bedenime dar geliyor bu aralar, boğuluyorum bu küçücük kafeste. Fikir ufkum daha bir genişledi sanki, beynimin duvarına çarpıyor artık düşünceler. Kırılıyor ve saçılıyorlar etrafa. Beynimin karanlık dehlizlerinden geçip sana gelirken hep o kırıklar batıyor yüreğimin ayaklarına. Ve ben artık kendi kanımla buluyorum dönüş yolumu.
Bugünlerde daha az kanatıyorum yüreğimin ayaklarını, daha az düşünüyorum seni. Ama derimin altında kalmış bazı düşünce kırıkları, bazen basarken üstüne, acıyor. O kadar da doktora gittim, çok derinde olduğu içi...
[Bu mesajın devamını görebilmek için kayıt olun ya da giriş yapın]
! FORUMDAN YARARLANMAK İÇİN BURAYA TIKLAYARAK KAYIT OLMALISINIZ !
HEMEN TIKLA VE ÜYE OL HEM ARKADAŞ HEMDE HEDİYE KAZANMAYA BAŞLA












Logged



